سمیرا حیدرخانی
نویسندهای در یادداشتی به بررسی جدایی رئیس سازمان فوتبال باشگاه استقلال پرداخته و نوشته است: آنچه در نوع قطع همکاری مشاهده شد، یک امر طبیعی و بدیهی بوده و نیاز به اینهمه بزرگنمایی و زیرسوال بردن مسئولان باشگاه نبود.
جدایی عباس ترابیان از باشگاه استقلال؛ قطع همکاری طبیعی یا بحرانسازی رسانهای؟
به گزارش خبرگزاری مهر، موضوع قطع همکاری در سیستم سازمانی امری کاملاً طبیعی است که در راستای بهبود وضعیت، پیشرفت امور و تغییرات لازم صورت میگیرد. آنچه این موضوع را کمی غیرمعمول نشان میدهد، برداشت افراد از نوع همکاری و نحوه پایان بخشی به آن است.
در این یادداشت آمده است: چهار ماه پیش با سفارش یکی از مدیران اسبق باشگاه استقلال، عباس ترابیان با حکم دکتر تاجرنیا، رئیس هیئت مدیره و سرپرست مدیرعاملی باشگاه، به عنوان رئیس سازمان فوتبال این باشگاه منصوب شد. همزمان با شروع همکاری وی، شرایط اجتماعی به گونهای رقم خورد که مسابقات فوتبال و بسیاری از رشتههای ورزشی تعلیق شد.
عدم ارائه گزارش کار؛ چالش اصلی در همکاری ترابیان با استقلال
نویسنده تأکید کرده است: آنچه باید مورد تأکید قرار گیرد، عدم دسترسی به گزارش کار از سوی رئیس سازمان فوتبال بود که میبایست به سرپرست مدیرعاملی باشگاه ارائه میشد. برگزاری جلسات با مربیان و سرکشی به تمرینات، بخشی از این وظیفه خطیر بود که با تعطیلی تمرینات، میتوانست با مدیریت بحران، اتفاقات مناسبی برای باشگاه رقم بزند که متأسفانه در عمل دیده نشد.
عباس ترابیان نامی آشنا در فوتبال و فوتسال است و تاکنون خدمات زیادی در این عرصه داشته است. او فرد قابل احترامی است و حفظ شأن و جایگاهش بر همگان واجب است.
پرسشهای بیپاسخ درباره نحوه پایان همکاری
نویسنده در ادامه آورده است: آنچه در نوع قطع همکاری رئیس سازمان فوتبال باشگاه استقلال مشاهده شد، یک امر طبیعی و بدیهی بوده و نیاز به اینهمه بزرگنمایی و زیرسوال بردن مسئولان باشگاه نبود. جناب ترابیان نباید آینده را فدای یک لحظه خشم و غضب خود میکرد و با کمی سعه صدر و بردباری، هم شأن و جایگاه والای خود را حفظ میکرد، هم پنجرههای امید فعالیت و همکاری دوباره را نمیبست.
در پایان یادداشت آمده است: افراد در شرایط عادی آنگونه که باید شناخته نمیشوند. این وضعیت بحرانی و شرایط سخت است که ظرفیت آنها را عیان میکند و اندازه تابآوری آنان را نشان میدهد. حداقل کار و وظیفه آقای ترابیان، احترام به شخصی بود که وی را به دکتر تاجرنیا معرفی کرد.
